Η εφημερίδα δεν είναι ένα άσπρο χαρτί μουτζουρωμένο με μελάνι για να τυλίγουμε τα σκουπίδια.
Eίναι ζωντανό πράγμα που πρέπει να σεβόμαστε γιατί είναι δάσκαλος που σε διδάσκει,
δημόσιος κήρυκας που σε ενημερώνει, επιθεωρητής που ελέγχει τα πάντα, διασκεδαστής για να σε ψυχαγωγεί,
πιστός φίλος που σου κρατά παρέα και τέλειο συμπλήρωμα τού καφέ.
Ο Γιώργος Χατζηβασίλης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, στις 21 Οκωβρίου 1935 και ο πρωτότοκος της οικογένειας. Οι ρίζες της οικογένειάς του είναι από τη γραφική Σύμη. Φοίτησε στο Αβερώφειο Γυμνάσιο, εργάστηκε στην εφημερίδα «Ταχυδρόμος» και στις επιχειρήσεις των γονιών του. Σε ηλικία 18 ετών πήγε στην Ελλάδα για να συναντήσει την Κατερίνα, την κοπέλα με την οποία αλληλογραφούσε μέσω του περιοδικού “Θησαυρός”. Εν τω μεταξύ ξέσπασε και η κρίση του Σουέζ, το 1956, και όλη η οικογένεια πήγε στην Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης που έπληξε την επιχείρησή τους. Οι ελπίδες της οικογένειας να μείνουν μόνιμα στην Ελλάδα πολύ σύντομα εξανεμίστηκαν. Η αναζήτηση εργασίας ήταν όχι μόνο χρονοβόρα, αλλά ανέλπιδη κυρίως για τους “ξένους”. Λειτουργούσε ένα σύστημα “κλειστού οικογενειακού κυκλώματος”. Αυτός ήταν και ο λόγος που η οικογένεια αποφάσισε να μεταναστεύσει στην Αυστραλία, και συγκεκριμένα στην Αδελαϊδα όπου ζούσε η θεία Ανίκα, αδελφή της μητέρας του. Οι δύο αδελφές είχαν να ιδωθούν σαράντα ολόκληρα χρόνια. Η κόρη της θείας τακτοποίησε όλα τα χαρτιά και έτσι η οικογένεια επιβιβάστηκε στο καράβι “Τοσκάνα”. Στην Αυστραλία έφτασαν το 1957. Η θεία Ανίκα τούς είχε ήδη νοικιάσει και επιπλώσει σπίτι. Κατόπιν παρότρυνσης της θείας Ανίκας, ο Γιώργος Χατζηβασίλης αναζήτησε δουλειά στην εφημερίδα “The Advertiser”. Πήγε στα γραφεία της εφημερίδας με τον πατέρα του και έπιασαν δουλειά στο τμήμα στοιχειοθεσίας. Ο πατέρας του παράλληλα έστελνε υλικό στην εφημερίδα “το Φως” που είχε την έδρα της στην Μελβούρνη. Τα κείμενα ήταν από τις εκδηλώσεις της ελληνικής παροικίας στην Αδελαΐδα και τα έστελνε για να φιλοξενηθούν στις κοινωνικές σελίδες της εφημερίδας.
Στην εφημερίδα “The Advertiser” ο Γιώργος Χατζηβασίλης εργάστηκε μέχρι το 1968. Μετά από έντεκα χρόνια, αισθάνθηκε την ανάγκη να ανοίξει τη δική του, ελληνική καθημερινή εφημερίδα στην Αδελαΐδα και έψαχνε για μηχανήματα. Ένας φίλος του συνέστησε να μιλήσει με τον Θεόδωρο Σκάλκο που είχε εβδομαδιαία εφημερίδα στο Σίδνεϊ. Ο φίλος επικοινώνησε με τον Σκάλκο, ο οποίος του έστειλε επιστολή στην οποία του ανέφερε ότι χάρηκε που βρήκε κάποιον που ενδιαφέρεται για καθημερινή έκδοση και του πρότεινε συνάντηση για συνεργασία. Ο Θεόδωρος Σκάλκος ήταν ιδιαίτερα φιλόξενος κατά τη συνάντησή τους. Είχε ένα μικρό μαγαζί επί της Elizabeth Street και τύπωνε προσκλητήρια.
Στο Σίδνεϊ ο Γιώργος Χατζηβασίλης εργάστηκε σε πολλές ομογενειακές εφημερίδες και ραδιοφωνικούς σταθμούς: «Νέα Πατρίδα», «Εθνικόν Βήμα», «Πανελλήνιον Κήρυκα», «Ελληνική Φωνή» και για πάνω από 30 χρόνια στην εφημερίδα «Ο Κόσμος».
Απέκτησε δύο γιους, τον Σταύρο και τον Στυλιανό, και ήταν παππούς του Γιώργου και τής Χλόης, τής Αιμιλίας και τού Ιορδάνη.
Ο Γιώργος Χατζηβασίλης έφυγε από τη ζωή στις 8 Ιουνίου 2025, σε ηλικία 90 ετών. Για το πέρασμα του Γιώργου Χατζηβασίλη στην απέναντι όχθη έγραψε ο αγαπημένος του φίλος, Γιώργος Μεσσάρης (Όταν τα λόγια είναι λίγα)
Δεν πάνε τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο! Έχουν κολλήσει! Δεν μπορώ να πιστέψω ότι πρέπει να γράψω τις λέξεις που ακολουθούν. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο αγαπημένος φίλος, ο επί 50 χρόνια άψογος συνεργάτης, ο έντιμος, ο σεμνός δημοσιογράφος, ο δημιουργικός τεχνίτης της πέννας, ο Γιώργος Χατζηβασίλης, πέρασε στην απέναντι όχθη!
Το μήνυμα και στη συνέχεια τηλεφώνημα του γιού μου, Στάθη, από το μακρινό Σίδνεϊ προκάλεσαν ένα απίστευτο σοκ. «Έφυγε ο Χάτζη» μου είπε. Ακολούθησαν και άλλα μηνύματα και τηλεφωνήματα φίλων από την Αυστραλία. «Ο Γιώργος Χατζηβασίλης εγκατέλειψε τα εγκόσμια».
Ο θάνατος του αξέχαστου φίλου δεν ήταν απρόσμενος. Αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας αλλά όλοι εμείς που τον ξέραμε πιστεύαμε ότι με το ίδιο αγωνιστικό σθένος που κέρδιζε τις δημοσιογραφικές του μάχες θα κέρδιζε και τη μάχη για τη ζωή. Τελικά, δυστυχώς, έχασε την τελευταία μάχη της ζωής του, εγώ έχασα έναν επιστήθιο φίλο και η δημοσιογραφία έναν άξιο εκπρόσωπό της!
Με το πέρασμα του Γιώργου Χατζηβασίλη στην απέναντι όχθη, η δημοσιογραφία του απόδημου Ελληνισμού είναι πολύ, μα πολύ, πιο φτωχή. Γνώρισμά του η εμμονή για τη διασταύρωση της πληροφορίας. Δε θυμάμαι άρθρο του να έχει διαψευστεί και αν σαν άνθρωπος έκανε κάποιο λάθος θα έσπευδε να επανορθώσει. Καλό σου ταξίδι στο φως, αξέχαστε φίλε Γιώργο. Όσοι είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε και να συνεργαστούμε μαζί σου θα σε έχουμε πάντα στην καρδιά μας.
Περισσότερα για τον Γιώργο Χατζηβασίλη μπορείτε να διαβάσετε στους συνδέσμους που ακολουθούν:
Personal Stories: Georgios Hatzivasilis
Αφιέρωμα στον Γιώργο Χατζηβασίλη στην εφημερίδα ο Κόσμος
https://greekaustralianarchive.sl.nsw.gov.au/oral-histories/george-hagivassilis#
https://opts.org.au/el/videos/edose-foni-ston-paroikiako-ellinismo-tis-afstralias/
